Een swingend blokfluitkwartet Cohda boeit

Geplaatst op: maandag 1 oktober 2018

Op uitnodiging van Kerkconcerten Vries kwam blokfluitkwartet Codha naar de Bonifatiuskerk in Vries om het publiek te laten swingen. Iets wat begon als een ad hoc kwartet viel bij de fluitisten zo goed dat het een vervolg kreeg: een Co(h)da dus. Op het podium lag een verzameling van maar liefst 25 blokfluiten in alle soorten en maten, van sopranino (de kleinste van 30 cm) tot contrabas (2 meter lang).

De toehoorders kregen blokfluitles. Een blokfluit heet niet zo omdat die uit een blok hout is gesneden, maar omdat in het mondstuk een ‘blokje’ zit dat uit een andersoortig hout bestaat. Dat is omdat hout gaat werken door al die vochtige lucht die je er in blaast. Eén soort hout zou kunnen barsten.

Je hebt niet alleen een sopraan, alt, tenor en bas (zoals een koor) maar zo’n beetje een heel orkest komt langs als de fluiten worden genoemd. Hier volgen een paar: de contrabas, de bas in f, de voice flute, de Gar klein Flötlein, c-bas, de basset, de bas in c of grootbas. De een lijkt op een saxofoon, de ander op een fagot, en diverse basfluiten hebben kleppen zoals op een klarinet.

Het concert begon met een vrolijk Contrapunctus van Bach: geen dag zonder Bach. Toen een Jazzy Prelude van Shannon, gespeeld in swingfeel waarvan in de lichte muziek veel gebruik wordt gemaakt: de snelle nootjes gaan in triolen. Er mag worden gedansd. Van Vivaldi Concerto in C, eigenlijk gemaakt voor één fluit en strijkorkest. Een cover dus. Virtuoos en perfect. Bij een laag en traag stuk van William Byrd werd het zware geschut ingezet: Contrabas, bas in f, tenor en alt. Ene Jan van Landeghem had een arrangement gemaakt dat een mengelmoes werd van De Turkse Mars (Mozart), The Flight of the Bumble Bee (Korsakov) en de Radetzkymars van Strauss. Erg knap en erg vermakelijk.

Na de pauze met de overheerlijke baksels-uit-eigen-keuken nog een aantal covers: arrangementen van een koorstuk en orkeststukken. Een feest der herkenning: Victoria, Schubert en Telemann. Tussendoor werd even bondig uitgelegd wat een fuga is: ieder begint beurtelings met eenzelfde motief, waarna het overgaat in een notenbrei.

Toen werd er gevraagd wie er even ‘voor paal wilden staan’: vijf stukken werden achter elkaar aan gespeeld, vele fluiten waren nodig en de ‘palen’ moesten die aangeven.

Geëindigd werd met het overbekende ‘Aan de Amsterdamse grachten’. Wat je hoorde was een heus draaiorgel. Geweldig! Ik miste alleen het centenbakkie…

Het was weer mooi daar in de Dorpskerk.

Het volgende concert van Kerkconcerten Vries in de Bonifatiuskerk is op 4 november 2018 om 15.00 uur: Jong Vocaal Groningen brengt de Petite Messe Solenelle van de opstandige Rossini met die mooie piano-intro, waarvan men in Rossini’s tijd zei dat ‘dat toch echt niet kon’. Voor wie van mooie koormuziek houdt.

Voor meer informatie zie www.kerkconcertenvries.nl.

Maarten Dollekamp


Meer berichten over: