‘Goed voorbeeld doet goed volgen’, en zo trad Wilma in de voetsporen van haar vader. Wie heeft hier geen EHBO les van Wilma gekregen? Ze deed dit op de scholen, binnen de eigen vereniging en was coördinator / examinator bij de jaarlijkse oefeningen op locatie. Dit waren veelal bedrijven in en rond Vries. Altijd gezellig en goed georganiseerd.
Gezellig was het ook tijdens de vele EHBO- en reanimatie lessen die ze gaf aan niet-leden.
Jan schetste de samenwerking met Wilma: ‘die was altijd uitstekend!’

Van de collega’s ontving ze een mooi boek, ’n cadeaubon en bloemen.
Vanuit het landelijk bestuur van de Koninklijke Vereniging EHBO was de secretaris, de heer Bein Stiksma, naar De Pan afgereisd. Hij kwam met een grote verrassing: het ‘Bronzen draaginsigne met gouden Tilanus’ ! Dit is de hoogste onderscheiding voor de verdiensten van een actieve EHBO-er. Wilma kreeg het er zichtbaar ‘warm’ van. De dokter C.B. Tilanus, waar de onderscheiding naar is vernoemd, was in 1893 de oprichter van wat later de KNV EHBO ging heten.

Hierna was het, onder het genot van een hapje en een drankje, nog een tijd gezellig .
Wilma, bedankt voor je inzet en het allerbeste toegewenst!

Plaats van handeling: de begraafplaats in Vries.

Vandaag is het precies 125 jaar geleden dat beide mannen, indertijd veenarbeiders, onder Yde in het veen de resten van een van de belangrijkste archeologische vondsten in Nederland deden: het 2000 jaar oude veenlijk van een meisje. Het Meisje van Yde.

Wethouder Hanneke Wiersema heette alle aanwezigen welkom en stond even kort stil bij de geschiedenis die uiteindelijk leidde tot dit plechtige moment.

De voorgenomen ruiming van het graf van een van hen, Willem Emmens, vormde de aanleiding tot het laten ontwerpen van een gedenkmonument voor beide mannen. Kunstenaar en restaurateur Arie Fonk bood aan om het ontwerp en de uitvoering voor zijn rekening te nemen. Arie zijn ouders hebben in de oorlog nog enige tijd gewoond in een hut van Willem Emmens. ‘Zo kon ik wat terug doen voor de familie’, aldus Arie Fonk.
Fonk gaf uitleg over zijn ideeën achter het ontwerp voor het monument. Daar het graf van Hendrik Barkhof al eerder geruimd is en de steen daarbij verloren is gegaan heeft Fonk gekozen voor een typisch Drentse oplossing om Barkhof zijn naam te vermelden. Van Willem Emmens was de steen nog aanwezig. Weliswaar beschadigd maar onzichtbaar en bijzonder mooi gerestaureerd door Arie Fonk!

Het monument gaat nog gecompleteerd worden met een bestrating. Daarbij blijft het een drietal centimeters boven het maaiveld zweven. Zweven, want zo stelt Arie Fonk, het meisje is zomaar aan komen zweven en het monument ligt precies op een lijn tussen de vindplaats en de plek waar ze verblijft: het Drents museum.

Hierna was het woord aan respectievelijk de achterkleinzoon van Willem Emmens: Jan Emmens gevolgd door de echtgenoot van Hendrik Barkhofs kleindochter mevrouw Geerts – Kempinga.
Vervolgens was daar het moment waarop beide nazaten het gedenkmonument onthulden.

Het is een bijzonder fraai vorm gegeven gedenkmonument dat herinnert aan twee mannen die een van de belangrijkste archeologische vondsten hebben gedaan.