Eindelijk rust: Nederlander!

Geplaatst op: vrijdag 25 januari 2019

Deze kreet slaakte Azar vrij snel na het ontvangen van het Nederlanderschap. Dit gebeurde voorafgaand aan de vergadering van de gemeenteraad afgelopen dinsdag. Azar was niet de enige die voor de burgemeester, de raad en de volle publiekstribune de gelofte of de eed aflegde. Naast haar werden er op dat moment nog zeven volwassenen en 6 kinderen als Nederlander verwelkomt.
De plechtigheid was plechtig, mooi en tegelijk ook een beetje ‘ingeklemd’ zo vlak voor aanvang van de raadsvergadering.

Azar in Vries
Als enige van de nieuwe landgenoten woont de Koerdische Azar in Vries. Ze is moeder van 2 zoons die inmiddels elders in Nederland studeren en werken. In de zomer van 2012 werd de situatie voor haar en haar zoons in Iran te gevaarlijk. Ze besloot te vluchten. De voorbereiding duurde een week of 4 en met hulp van familie en bekenden werden de nodige mensensmokkelaars voor onderweg geregeld. Via Irak en Turkije kwamen Azar en haar tienerzonen in Zuid-Europa aan. Waar? Azar had geen idee. Het was na een boottocht van ongeveer 8 a 9 uur en midden in de nacht, hartstikke donker en direct na aankomst werden ze in een auto gestopt. Op weg naar…. tja, waar naar toe?
Na een hele reeks autoritten en even zovele mensensmokkelaars werden ze op het Amsterdamse Centraal station afgezet. De boodschap aan hun was ‘ik ga weg en meld je maar bij de politie’.
Daar sta je dan met een rugzakje, twee tiener zonen in een wildvreemd land.

Ronde IND en langs diverse AZC’s
Hier begon de tocht via de politie naar de IND en langs een reeks van AZC’s. Totaal drie keer is ze grondig gehoord door de IND. Hoofddoel was te kijken of haar verhaal geloofwaardig is. Terug naar Iran zou onherroepelijk leiden tot gevangenschap of erger… tijdens het 3e ‘interview’ liepen bij de aanwezige tolk de tranen over de wangen…..
Het onderzoek door de IND leidde uiteindelijk in december 2012 tot een verblijfsvergunning. Aan iets meer dan een jaar van gespannen afwachten en een rondreis langs diverse opvangcentra in het hele land kwam toen een einde en eindelijk enige rust. Ze hoefden niet terug!

Vries
Hoe kwam je in Vries terecht? Als alleenstaande moeder met 2 tieners wilde ik het liefst niet wonen in een stad. Het leek me beter voor de jongens. Zo kwam ik in juni 2013 in Vries. Daar ben ik heel goed opgevangen. Met de hulp van Janny en Paula (vluchtelingenwerk) en een geldlening heb ik mijn huis in kunnen richten met vooral spullen uit de kringloopwinkel. De jongens gingen in Assen naar het Dr. Nassau College.
Van huis uit is Azar bibliothecaris. Ze zet zich in voor divers vrijwilligerswerk en studeert voor het staatsexamen Nederlands aan het Alfa college in Groningen.
In de bibliotheek in Norg heeft ze computerles gegeven en werkt ze in de bieb in Vries. Ook binnen Plaats de Wereld is ze een gewaardeerde vrijwilliger. Daar is ze actief in de kook- en bakgroep.
Feestje
Plaats de Wereld verraste Azar dan ook met een klein feestje voor het verkrijgen van haar Nederlandse nationaliteit.

Toekomst
Nu, vrijdag de 25e januari 2019, 5 1/2 jaar na haar vlucht, is Azar nog steeds bezig om te beseffen dat ze nu veilig is. ‘Ik ben zo dankbaar en blij dat ik nu Nederlandse ben en weer een paspoort kan aanvragen’. ‘Ik probeer al een tijdje werk te vinden en hoop dat het nu snel gaat lukken’. Het is verrassend om deze opgewekte en sterke vrouw zo naar de toekomst te zien kijken.
Vries.nu wenst Azar en haar zoons een mooie tijd in Nederland en hoopt dat ze binnenkort een vaste baan gaat vinden. Fijn dat het uiteindelijk allemaal goed gekomen is en dat Azar zich thuis voelt in Nederland.


Meer berichten over: