Marieke’s leservaringen op school in Oeganda

Geplaatst op: zondag 27 juli 2014

In april van dit jaar hielden de PABO studentes Marieke Ipema (Vries) en Marloes Klompmaker (Haren) twee Oeganda buffetten in Herberg Tió. Dit met als doel om geld in te zamelen voor een project van Edukans in Oeganda. Een initiatief dat ook door de stichting Vries.nu is gesteund.
Beide dames zijn er inmiddels zelf geweest, hebben er les gegeven en heel veel onvergetelijke indrukken opgedaan. Marieke geeft in een speciaal verslag voor Vries.nu iets weer van al de indrukken die beide o.a. tijdens het lesgeven hebben opgedaan.

Lesgeven in Oeganda
5 juli. Na maanden van voorbereiding is het zo ver: Samen met 21 Pabo-studenten en begeleiding vertrek ik voor de Onderwijsexpeditie naar Oeganda. Wat kun je verwachten? Wat gaan we zien? Wat gaan we beleven?
De reis omschrijven is moeilijk. Moeilijk omdat we twee weken lang in zo’n andere wereld hebben geleefd. Moeilijk omdat we zoveel hebben gezien, gehoord en beleefd. Het woord dat de reis het beste, en misschien wel als enige, omschrijft is indrukwekkend. Indrukwekkend van begin tot eind.
De eerste dagen staan in het teken van reizen naar ons ‘thuis’ voor de komende tijd. We rijden over hobbelige zandwegen en verbazen ons over alles wat we zien. Langs de weg staan de mensen te kijken, lachen en zwaaien. Na een lange dag in de bus komen we aan bij het hotel waar we zullen verblijven. We worden verwelkomd door een enorme regenbui,. Ze vertellen ons dat dit er op wijst  dat we een goede tijd zullen hebben in Oeganda. Niets blijkt minder waar te zijn.
Dan volgen er een aantal dagen die in het teken staan van lesgeven. Want daar komen we uiteindelijk voor. We maken kennis met onze twin-studenten; de Oegandese studenten waarmee we samen les zullen geven. Ik ben gekoppeld aan Christine (zie bijgaande foto). Het contact voelt direct goed. We krijgen een rondleiding over de PABO en bezoeken de stageschool. En dan is het tijd om les te gaan geven. Hoe anders is de school en het onderwijs. Waar de kinderen in Nederland vaak moeite hebben niet voor hun beurt te praten, gaat er hier in Oeganda geen vinger de lucht in als je een vraag stelt. Het grootste verschil, denk ik, tussen leerkrachten in Nederland en Oeganda is de manier waarop je voor de klas staat. In Oeganda stellen leerkrachten zich autoritair op. Het respect dat kinderen voor de leerkracht moeten hebben wordt heel erg gestuurd. Ik merk dat ik op een andere manier door de klas loop wanneer de kinderen aan het werk zijn: Complimentjes geven, bemoedigende woorden, af en toe een hand op een schouder. Dan is er nog de manier waarop de leerstof wordt overgebracht. Het hele bord wordt volgeschreven. De leerlingen lezen hardop voor, met z’n allen tegelijk, wat er op het bord staat. En dat blijft niet bij één keer herhalen.. vijf tot tien keer is heel normaal. Vervolgens schrijven de kinderen (een deel van) de stof over in hun schrift en het is tijd voor de volgende les. Ik heb samen met Christine lessen gegeven waarbij de kinderen zelf actiever zijn. We hebben een aantal keer een woord-web gemaakt, de kinderen in tweetallen en groepjes laten samenwerken en ze mochten voor het bord komen met galgje en oefeningen bespreken. Je ziet de kinderen opleven wanneer ze meer zelf mogen doen.
Dan is het weekend. We gaan op bezoek bij een van de projecten waar mijn sponsorgeld naartoe gaat: Child Restoration Outreach. Straatkinderen worden hier overdag opgevangen. Een deel van hen gaat naar school en ze krijgen een warme maaltijd. De kinderen worden alleen overdag opgevangen, zodat ze niet te veel gewend raken aan alle liefde, aandacht en maaltijden die het CRO biedt en hun thuis doet vergeten. Wij hebben samen met deze kinderen een fantastische spelletjesochtend gehad. De kinderen zagen er zo gelukkig uit. ’s Middags zijn we bij een aantal van deze kinderen op huisbezoek geweest. Als je dan ziet onder wat voor omstandigheden de kinderen eigenlijk leven, dan ben je alleen maar heel blij dat er zoiets als het CRO is. Het sponsorgeld wordt ontzettend goed besteed!
Na het weekend volgen nog twee lesgeefdagen. Christine betrekt de kinderen inmiddels veel meer bij de les en ik zie het vertrouwen van de kinderen groeien. Ik sluit het lesgeven af met het schrijven van brieven. De Oegandese kinderen vertellen in deze brieven over hun familie, huis, school etc. Erg leuk om kinderen in Nederland te laten lezen hoe de wereld verschilt. Na samen nog even te hebben gedanst en gezongen, is het echt tijd om te gaan. Maar wat had ik graag nog even van die lieve kinderen met hun prachtige bruine ogen genoten!

Een uitgebreid weblog met foto’s van de reis is terug te vinden op mijn actiewebsite: http://mariekeipema.inactievooredukans.nl/
Ook kan er nog steeds gedoneerd worden via deze site. Ik heb met eigen ogen gezien hoe goed dit geld besteed gaat worden! “ Aldus Marieke.


Meer berichten over: